Column Willem Haandrikman

Zandstraat

 Sinds bij ons de straat er uit ligt, hetgeen al een kilometer van te voren staat aangegeven, rijdt er minstens eens per 10 minuten een auto onze kant op. Hij of zij remt voor ons huis af en laat het voertuig nog een eindje doorrollen om tenslotte een tiental meters voor de hydraulische kraan, die de hele weg bezet, stil te houden. Dan wacht de bestuurder een poosje. Soms stapt hij of zij even uit en kijkt staande naast het voertuig of er toch niet een door alle voorgangers over het hoofd geziene mogelijkheid bestaat dit obstakel te passeren. Die is niet. Vinnig keert hij of zij op de dam van het naast onze tuin gelegen pad en rijdt terug. Vaak zijn het ook stellen. Ik zou die stekelige conversaties op dat stukje terug weleens willen horen. Eén van beiden heeft ontegenzeglijk gelijk, meestal de passagier en die lacht geluidloos tot het voorval is vergeten. Als ik van al die gekwetste bestuurders een euro zou krijgen en ik zou me niet beperken tot een 8-urige werkdag, dan zou ik ’s avonds een zeer tevreden mens zijn. Gaandeweg dit hilarisch gebeuren vroeg ik mij af waarom sommige mensen zich zo moeilijk kunnen schikken naar door hogere lieden opgestelde regels. Ik ben zelf en eerlijkheid gebied dit te zeggen geen donder beter, laat dat duidelijk zijn. Enige jaren geleden reden we weer eens door het Groninger land om ergens naar wij hoopten bij de zee uit te komen. Dat is in Groningen niet overal mogelijk. Zo hier en daar is een doorgang en juist zo’n plek zocht ik. Het was een prachtige avond en we wentelden ons in het zelfbedachte besef dat er op dit moment niemand was die deze weelde even intens ervaarde. We genoten ervan met een voor ons bijna ongekende bravoure. Dat deze zienswijze zo vals was als een krakeling deed er niet toe. Het rijk alleen en dronken van geluk reden we op de beoogde watervlakte af door Oudeschip. Voor één van de laatste huisjes in dit dorpje zaten op een bankje twee oude mannen. Allebei droegen een-zelfde hoedje en allebei hielden een wandelstok recht voor zich uit waarmee ze ritmisch op straat tikten. Ik reed ze kalm voorbij en groette met zwier. Ze groetten terug door even de stok -let wel; ieders eigen stok!- op te lichten. In Groningen groet men nu eenmaal niet uitbundig. Het straatje ging kort na de zitplaats van de twee mannen over in mulzand en dat pad reed ik op. Na een honderdtal meters begon ik over de gekozen route te twijfelen, maar tegen deze gedachte in reed ik toch door en pas na een kilometer kon ik geen kant meer op. Daar stonden we. Links en rechts vers omgeploegde akkers als een woelige watervlakte. Met moeite draaide ik over de voren en keerde haastig terug. Een vaalrode stofwolk hing strak achter de auto en markeerde akelig scherp mijn flater. De mannen zaten er nog net zo. We reden ze schaam-lachend voorbij en togen richting Noordpolderzijl. Daar is de zee dag en nacht open.

Gedurende dit schrijven keerden er een tiental auto’s. Misschien is het wat om met een wandelstok bij ons hek te gaan zitten en rustig toe te kijken of…

stuur ik dan juist aan op een botsing?

Vergelijkbare berichten

  • Over de drempel

    Een nieuwjaar beginnen heb ik altijd lastig gevonden. Als jonge werknemer van Stork te Assen ervaarde ik in 1968 het enorme ongemak elkaar met een bijna verplichte omhelzing plus 1,2 of 3 smakzoenen een gelukkig nieuwjaar toe te wensen. Het was voor veel leeftijdsgenoten de eerste stap naar de volwassen wereld. Je zou deze oeroude…

  • Eindejaarsbericht 2021

    Zo, de kaartjes zijn weer geschreven. Een hele stapel. Sommige jaren komen er paar bij en soms vallen er een paar af. Het is geen vervelend karweitje. De vanwege het c-virus opgelegde advies om op ruime afstand van elkaar te blijven, maakt mensen knorrig en dan is zo’n simpel kaartje misschien eventjes een verlichting. Enige…

  • Echt weer OV (vervolg)

    Ruim een maand geleden heb ik aandacht besteed aan het symposium van 27/9 j.l. over het openbaar vervoer in Noord-Nederland. Deze week kregen de aanwezige toehoorders het verslag van deze bijeenkomst toegestuurd. Ik zal het hier en met name de fragmenten die de busreizigers van Gieter- en Eexterveen aangaan, verkort weergeven. Het motto van de…

  • Vakantie!!

    Sinds ik niet meer verplicht ben bij een werkgever arbeid te verrichten of bij het UWV als werkwillige ingeschreven te staan, hoef ik in principe om die reden nooit meer vroeg op. Dat is voor sommige mensen een zegen, voor anderen een ramp. Ze vrezen al ver voor hun pensionering het zogenaamde ‘grote zwarte gat’….

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *